Pomysł na spektakl zrodził się z osobistej fascynacji Dominiki Jarosz postacią wybitnej tancerki. Formuła spektaklu łączy to, co w ekspresji ruchowej artystyczne z tym, co lżejsze i służące rozrywce. Twórcy łączą wymagającą choreografię z estetyką jazzową i piosenką popularną uprawianą przez Halamę (A ja mam nogi, Lim-pam-pom).
W twórczości Lody Halamy ważną rolę odgrywały inspiracje wieloma kulturami, z których czerpała przekładając je na własny język artystyczny. Spopularyzowała w ówczesnej Warszawie tańce latynoamerykańskie, japońskie, kaukaskie i wiele innych.
Charyzmatyczna Halama otaczając się artystyczną śmietanką Warszawy, współtworzyła ducha kulturalnej stolicy tamtych czasów. Życie artystki było podporządkowane nieustannemu procesowi rozwoju artystycznego, przełamującego bariery kulturowe i szukającego nowych synkretycznych jakości.
Pod wieloma względami biografia Halamy przypomina wyzwanie, jakie podejmuje performer(-ka) podążając w swych impresjach za wewnętrznym głosem i występując wobec zagadnienia, z którym szczególnie rezonuje. Świat przedstawiony spektaklu został powołany do życia za sprawą ucieleśnionych fantazmatów i ekspresji artystycznych twórców spektaklu.
